1. Ga naar navigatie
  2. Bekijk inhoud van de pagina
  3. Ga naar zoeken

De ziekte van Weil kan dodelijk zijn

Forensisch arts Jacquo van Remmen (52) kon het niet plaatsen toen hij vorig jaar augustus van het een op het andere moment niet goed werd. Hij balanceerde vervolgens dagen op het randje van de dood. Door eigen optreden belandde hij op de IC. “Ik lag te stuiteren in bed en was heel onzeker en angstig.” Het verhaal van Jacquo.

 

“Het was half augustus, ik zat achter mijn computer en voelde me van het één op het andere moment heel naar, alsof ik doodging. Het is niet te omschrijven, gewoon heel naar. Ik voelde me ook traag, had later geen eetlust en zat tegen misselijkheid aan. We zijn nog even naar de stad gegaan. Ik kon het niet plaatsen en heb later tegen mijn zin gegeten. Ik dacht misschien ben ik te druk geweest, maar ik had al een paar weken vakantie… ik was heel onzeker.

De volgende dag, dinsdag, had ik 38° koorts en ben ik weer naar bed gegaan en rond 12 uur was de koorts weg. Ik dacht ik ben er vanaf. Woensdagochtend werd ik badend in het zweet wakker. Ik had 41° koorts en koude rillingen. Ik nam een paracetamol en dacht dat ik griep had. Vervolgens lag ik in de natte lappen, handdoeken.

 

Natte lappen

Donderdag lag ik nog te stuiteren in bed. Ik heb de huisarts gebeld. Ik had koude rillingen, zo heftig. Het was angstig en die enorme hitte. Ik dacht ik verlies mijn zouten, dus heb ik ORS laten halen bij de apotheek. Wat heb ik? De huisarts vroeg of ik kon komen maar dat durfde ik niet aan. Of ik dan de urine kon laten brengen, maar daar bleek niets in te zitten. De huisarts belde terug en vroeg wat heb je gedaan. Niets, misschien is het een teek, heb mezelf helemaal nagekeken, want ik had in de moestuin gewerkt. Ik at nog, maar had steeds 41° koorts. De natte lappen moesten om de 10 minuten ververst worden. De huisarts wist het niet. Zou het een zonnesteek kunnen zijn? Nee, was het antwoord, gewoon paracetamol, maak je geen zorgen.

Zaterdag leek de koorts minder te zijn, maar toen kreeg ik diarree, spierpijnen en gewrichtspijnen. Ik had een rode uitslag, blauwe lippen en was blauw boven de schoudergordel. Dat betekent het hart. Ik moet hulp hebben. Ik weet het zelf niet meer. Ik  heb nog een kippenpoot gegeten en een ijsje (lachend) maar zondag was het weer minder en kon ik niet meer eten. Ik was bang, de familie ook. Ik wilde niet weer de huisartsenpost bellen. Bij de HAP zeiden ze ook nog we tillen het over het weekend heen.

 

Zuurstof en antibiotica

Maar ik moest iets doen. Ik had goede ervaringen met de IC in Apeldoorn. Rijnstate wilde ik niet, want daar kom vaak beroepsmatig. Op de A50, dacht ik, ik hoop dat ik het red, ik kon ook niks meer zien. Op de SEH viel ik ook weg en gaven ze me direct drukzakken. Ik kreeg 6 liter vocht in een paar uur. Zuurstof, antibiotica in allerlei soorten. Ze vroegen naar mijn gezondheid, maar ik leef gezond, sport en had die week nog gefietst over de Posbank. Mijn leverwaarden waren torenhoog en ik had gele voeten. Pancreatitis viel en ik had geen nierfunctie, moest aan de dialyse.

Ik was te ziek om boos of verdrietig te worden, maar zei dat ik zelf aan de moestuin dacht. De intensivist vroeg of daar water was of grondwater. Ze hebben een echo van het hart gemaakt en die was heel bol met nog weinig actie en ik zag de klepjes snel bewegen. Het hart was er slecht aan toe, ze wilden me laten beademen en dus in coma brengen. Ik moest ook nog een maagsonde voor het intuberen. Toen heb ik eerst mijn vriendin en familie afscheid laten nemen, want het kan zijn dat ik er dadelijk niet meer ben. Ik werd wakker en zag mijn familie. Ik hoorde leptospirose en een broeder zei, ‘Je doet ‘t heel goed, je plast weer zelf.’ Ik zag allemaal ansichtkaarten en dacht die zijn er snel bij (lachend).

 

Spirocheten

Ik heb 7 dagen in een coma gelegen realiseerde ik me uiteindelijk. Hoorde later dat het beademen alleen nog lukte toen ze me op de buik hebben gelegd. De diagnose was dus leptospirose, ratten, toch die moestuin! Ik kon het niet bevatten.

Ik heb 14 dagen op de IC gelegen en 7 dagen op de cardio en ben toen met fysio aan de slag gegaan, maar mijn hartslag was steeds veel te hoog en ik zweette al tijdens het eten. Door het spierverlies was ik erg verzwakt. 
Dat beest is er uit, maar heeft onder meer in mijn hart gezeten en mijn hersenvlies. De spirocheten richten een enorme schade aan, die gaan via de bloedbaan en nestelen zich in de organen, in de nieren als eerste.

Ik ben nog niet volledig aan het werk, heb een cardiomyopathie, suiker en een slechte conditie. Ik ben hard aan het trainen voor mijn spieropbouw. Ik heb ook last van woordvindingstoornissen en ik volg een eiwitrijk dieet.

De ziekte van Weil is dodelijk en ik heb het waarschijnlijk opgelopen doordat ik bramen at in de tuin of toch per ongeluk in een plasje water stapte. Ratten komen steeds meer voor. Ik heb het gered door mijn goede conditie."

 


Je hebt javascript niet aan staan, of je browser ondersteunt geen javascript.

Deze website komt beter tot z'n recht wanneer javascript beschikbaar is. Ook Flash is niet beschikbaar zonder javascript.